LIVE IN LEVI'S

FEBRUARI 2021

In mei 1873 werd een stijlicoon geboren. De Levi’s jeans! Sindsdien is de manier waarop mensen een jeans dragen ontzettend veranderd (ben ik net achter gekomen). Het begon ooit bij een item speciaal ontworpen voor mijnwerkers en nu is het super hip(ster?). Of je het draagt met een coltrui, sneakers, hakken of een wijd t-shirt, het dragen van een Levi’s is voor mij een teken van klassieke stijl. Met andere woorden: mijn aandacht heb je al snel in een Levi’s broek ;)

 

Levi Strauss is de uitvinder van de allereerste spijkerbroek. Rond 1872 ontving Levi een brief van een van zijn klanten, Jacob Davis, een kleermaker uit Nevada. In die brief onthulde Davis de manier waarop hij broeken voor zijn klanten (mijnwerkers) maakte. Hij gebruikte klinknagels op punten van spanning in broeken want zo zouden de broeken langer meegaan. Davis wilde patent aanvragen en ging op zoek naar een zakenpartner voor het uitwerken van dit idee. Levi was enthousiast en de blauwe spijkerbroek werd geboren. De basis van een spijkerbroek is katoen, zoals vele stoffen. Alleen de manier van weven en kleuren gebeurt op een eigen manier zodat de broek extra sterk blijft. Het allereerste model heeft een achterzak en een riempje aan de achterkant. Het model met 5 zakken bestaat sinds 1901. Tientallen jaren later werden er pas lussen voor de riem toegevoegd én kwam het rood label op de rechter achterzak.

 

Toen ik een tijd geleden de serie Social Fabric keek op Netflix verbaasde ik mij weer over de impact van Levi’s. In deze serie wordt een complete aflevering gewijd aan de Levi’s 501 omdat de broek als een heus stijlicoon wordt gezien. Het kledingstuk helpt met name muzikanten bij het creëren van een image. Dit riep vragen bij mij op over waarom ik het merk zo te gek vind en vanuit deze interesse heb ik mij verder verdiept in het merk. Gedurende mijn minionderzoek was ik naast de geschiedenis ook erg nieuwsgierig naar de duurzame kant van het merk. Valt Levi’s onder slow fashion of toch fast fashion*?

 

Op de site van Levi’s staat een handboek van 284 pagina’s over richtlijnen met betrekking tot duurzaamheid. In 1991 is Levi’s gestart met het opstellen van een ‘global sourcing and operating guidelines book’ om het leven van werknemers en de productie te verbeteren en commerciële belangen te beschermen. Ik ben met name nieuwsgierig hoe Levi’s het leven van werknemers en de productie verbetert. Levi’s belooft geen gebruik te maken van arbeidskrachten onder de 15 jaar en werkt niet samen met partijen die dit wel doen. Medewerkers ‘mogen’ niet meer dan 60 uur per week werken en moeten minimaal 1 op de 7 dagen vrij zijn. In het gedeelte van het document wat betrekking heeft op het gebruik van chemicaliën, om de gezondheid en veiligheid van werknemers te beschermen, staat beschreven op welke manieren en met welk materiaal een ‘vintage look’ wordt gecreëerd. In 2020 heeft het kledingmerk het gebruik van water bij de productie gereduceerd met 80% en de uitstoot van broeikasgassen met 25% (ten opzichte van de jaren in het decennium daarvoor). In 2012 was Levi’s nog in het nieuws omdat Greenpeace ontdekte dat er connecties waren tussen de productie van Levi’s artikelen in Mexico en gevaarlijke waterverontreiniging. Sindsdien beloofd Levi’s geen enkele ‘gevaarlijke chemicaliën’ meer te gebruiken.  

 

Naast zelf kleding maken ben ik al enkele jaren bewust aan het shoppen. Wat voor mij inhoudt: ik draag zelfgemaakt kleding, ruil liever kleding dan dat ik kleding koop en áls ik kleding koop is dit in 90% van de gevallen tweedehands kleding. Ik gun mijzelf wel een paar jokers per jaar en deze zet ik in bij het kopen van nieuwe kleding op de voorwaarde dat ik zeker weet dat ik het item in het desbetreffend seizoen wekelijks zal dragen. Bij het kopen van nieuwe kleding let ik ook op waar de kleding van gemaakt is. Wist je bijvoorbeeld dat polyester wordt gemaakt van plastic? Tijdens het wassen van deze synthetische kleding (denk ook aan acryl) komen grote hoeveelheden plastic deeltjes vrij. Deze microvezels zijn met het blote oog niet te zien maar komen via het afvalwater in het milieu terecht. Hier wordt de natuur en de vissen (en uiteindelijk onze buikjes) niet blij van.

 

Betreft Levi’s? Ik blijf een groupie maar hou het bij vintage Levi’s broeken. Alle vintage shops en tweedehands kledingsites hangen er namelijk vol mee!

 

*Slow fashion kenmerkt zich door tijdloze collecties met kleding van hoge kwaliteit die lang meegaat. Het is de tegenhanger van fast fashion, dat met name geassocieerd wordt met wegwerpgedrag en oneerlijke handel.

POGGIBONSI

DECEMBER 2020

De kunst van het schrijven TREURWILG.png

In september had ik het idee om te starten met het schrijven van een fictief verhaal. 

Ik schreef mij in voor een schrijfcursus bij Het Literatuurhuis in Utrecht en volgde tien weken lang een uitgebreide cursus. Mijn doel was om beter te leren schrijven en te oefenen met het schrijven van verzonnen teksten. Na de eerste les was ik al zo enthousiast dat ik niet kon stoppen met fantaseren over mijn verhaal. Op de fiets door Utrecht verzon ik personages en vervolgens tekende ik deze personages letterlijk uit in mijn werkstudio.

 

De grootste uitdaging was focus houden op één verhaal, niet teveel personages in een verhaal willen proppen én doorzetten. Man, man, man wat is het spannend om een eigen (verzonnen) verhaal terug te lezen en na heel veel herschrijven de knoop toch een keer door te hakken en het te delen met mijn juffen, medecursisten en jou!

De stoel waarin Leo zit schommelt net niet soepel genoeg dat hij vanzelf op en neer blijft gaan. Bij elke beweging vooruit is een tik van zijn voet nodig om te blijven wiegen. Hij draagt geen schoenen. Op zijn wijd geruite boxershort draagt hij een grijs effen shirt. Uit de grote witte mok stijgen koffiedampen. Er heeft ooit een tekst op de mok gestaan maar die      is niet meer leesbaar. Een fijn kettinkje hangt om zijn hals. De ketting is van zilver net als het ringetje in zijn linkeroor. Zijn baard is lang. Het haar van zijn baard is een stuk donkerder dan het haar op zijn hoofd. Door de lange lokken die over zijn voorhoofd vallen, staart hij over het hoge groene gras naar de grote treurwilg aan de overkant van het meer. Het is stil rond het meer Fonti del Clitunno in Umbrië. Geen geluiden van andere mensen, wel zachte geluiden van insecten zwermend in het gras en vliegend boven het water. Zullen er hier momenten zijn dat het getjirp van krekels te horen is? Vannacht was een koude nacht, misschien zijn ze daarom niet hoorbaar?

Meer dan tien jaar geleden, het was zijn eerste week alleen in Toscane, diep in de nacht op een klein terrasje, had een Italiaanse jongen hem en Ava verteld dat je door te luisteren naar het getjirp van krekels kunt berekenen hoe warm het is. Hoe hoger de temperatuur des te harder het geluid van de krekels. In alle rust zakt hij van de gedachte aan deze nacht verder in gedachten. Er komen herinneringen boven van zijn eerste echte ontmoeting met Ava, de eerste dagen in Poggibonsi, de reis naar Italië en zijn laatste maanden in Nederland.

 

Het was het voorjaar van 1989. Hij stond naast zijn moeder in de keuken van het huis waar hij was opgegroeid. ‘Vertel me eens waarom je hebt besloten naar Italië te rijden? Had ze gevraagd. Hij voelde zich die dag energiek en vrolijk. Het was zo’n dag dat je elke minuut met een tevreden lach loopt en zin hebt om dit opgewekte gevoel te delen. Zijn moeder stelde de vraag met een trotse blik en opgewekte toon. Ze luisterde naar het antwoord zonder er een mening over te hebben. Iets wat zijn moeder goed kon. Haar eerste reactie op verhalen, vragen en daden was altijd kalm en zonder oordeel. Wellicht heerste deze kalmte niet altijd vanbinnen, maar eventuele schrik, angst of verdriet verbloemde ze.  Die middag in Nederland samen met zijn moeder, genoot ze van het enthousiasme waarop Leo sprak over zijn reis naar Toscane. Hij keek er erg naar uit om alleen, meer dan 3000 kilometer naar Zuid-Europa te rijden. Vertrekken zonder verder gemaakte plannen gaf hem energie.

De maanden voor zijn vertrek had hij veel gesprekken met zijn broer gehad.

Lang was zijn broer een voorbeeld voor hem geweest. De manier waarop Hugo wist wat hij wilde en de manier waarop hij overwogen doelen na kon jagen heeft Leo altijd vol bewondering aanschouwd. De keuze van universiteit, banen, financiële uitgaven, overal leek hij eerst kennis over op te doen voor het nemen van een beslissing. Zelfs zijn kledingstijl en vriendenkring waren altijd stabiel. Tot het begin van het jaar, het jaar van zijn vertrek naar Italië, dacht hij dat het aanvliegen van het leven zoals zijn broer dat deed, juist was. Dat zijn doen en laten moest lijken op de manier waarop zijn broer het aanpakte. Gesprekken met zijn broer hadden hem laten inzien dat er bij dromen, gevoelens, smaak en kijk op het leven geen sprake is van goed of slecht. Hugo had destijds voor het eerst waardering voor zijn broertje geuit, zijn bewondering voor diens intuïtieve keuzes uitgesproken en een lichte jaloezie voor zijn enthousiaste, spontane persoonlijkheid laten merken. Deze erkenning van zijn broer was de voornaamste reden dat hij op een andere manier durfde te gaan dromen over zijn toekomst. Hij voelde zich voor zijn vertrek krachtig, vol inspiratie, en vertrouwde erop dat de reis hem goed zou doen. Door de kriebel in zijn buik bij het idee van in alle vrijheid vertrekken, zonder vaste einddatum was hij vastberaden over zijn besluit. Ook al zou zijn broer wellicht nooit zo’n rigoureuze keuze maken.

Hij bracht de laatste dagen in Nederland samen met vrienden door, en met zijn moeder en het gezin van zijn broer. ‘Waarom ga je niet gewoon een paar weken op vakantie?’ was de eerste reactie van zijn beste vriend geweest toen hij vertelde dat hij zijn baan ging opzeggen en dat zijn huis al te koop stond. ‘Ga je op zoek naar een Italiaanse schone?’ reageerde een andere vriend. Op dat moment kon hij hier om lachen. Nu, terugdenkend aan dit moment lijken de dagen van afscheid in Nederland op een scène uit een film. Een aanloop naar een moment dat levens veranderend zal blijken te zijn.

 

Na drie afscheidskussen van zijn moeder liep hij die dinsdag 9 mei 1989 met opgetrokken schouders en samengeknepen knuisten naar zijn volgeladen bronzen Fiat Uno. ‘Tijd om te vertrekken,’ zei hij in de auto, hardop tegen zichzelf. Hij keek over zijn rechterschouder naar alle gepakte spullen op de achterbank, controleerde nog een keer of zijn portemonnee, autopapieren, paspoort en landkaarten in het dashboardkastje lagen en startte de motor. De rapteksten van Double Trouble & The Rebel MC waren door de hele straat hoorbaar.

De eerste landsgrens naderde binnen een uur. België, zo dichtbij en toch zo anders. Zou het komen door het verschil in wegdek, de architectuur of door het industriële havengebied van Antwerpen dat snel nadert na het oversteken van de grens? De eerste uren van de reis bleven zijn gedachten nog bij de afgelopen dagen. Momenten met zijn moeder, broer en vrienden. Herinneringen waar soms een spontane glimlach van op zijn gezicht verscheen. Glunderend van trots dat hij de stap had gezet om alleen op reis te gaan. Met soms een emotionele lach van dankbaarheid voor de gesprekken met zijn broer van afgelopen maanden. Al rijdend kwamen er vragen in hem op over de steden, dorpen en historische monumenten waar hij langs reed. Bij het naderen van Luxemburg was het cassettebandje van Double Troule & The Rebel MC verruild voor het album van Bruce Springsteen: Born in the USA. Zijn stemming voer mee op de toon van de muziek. Via Luxemburg reed hij door de Franse provincies: Lorraine, Alsace en Franche-Comté. Na het passeren van Basel nam hij zich voor een van de eerste afslagen te nemen op zoek naar een plek om te overnachten.

De volgende ochtend maakte hij een korte wandeling door het ruige berglandschap en ademde telkens diep de frisse en schone Zwitserse lucht in. Zijn bestemming voor deze dag was Toscane. Waar in Toscane stond nog niet vast. Hij had een romantisch plaatje in zijn hoofd over het binnenrijden van een idyllisch Italiaans stadje. Niet wetend of het plaatje van het stadje een herinnering was aan een film, was ontstaan na het horen van een verhaal en of het überhaupt wel een bestaande plek was. Het doel was om Italië en Toscane de komende tijd te leren kennen door diverse plekken te gaan bezoeken, de taal te leren, mensen te spreken en echt Italiaans eten te proeven.

Poggibonsi was de eerste plaats die Leo binnenreed. Een stad in de provincie Siena ten Noorden van de stad Siena. Na het binnenrijden van het centrum volgde een stuk weg met aan weerszijde van de weg grote, donkergroene cipressen. Hoge, slanke, statische bomen typerend voor het Middellandse zeegebied. Het was een stad met veel lage gebouwen. Huizen licht van kleur met kleine ramen en houten luiken in verschillende kleuren. Hij parkeerde zijn auto, liep een smal zijstraatje van het grote plein in en stapte direct bij het eerste Bed & Breakfast naar binnen. Leo reserveerde een kamer voor een nacht en vroeg of het mogelijk was eventueel langer te blijven. Hij had nog geen idee hoelang hij wilde blijven, maar zijn eerste gevoel bij deze plek was goed. De rest van de dag liep hij door het stadje en bestudeerde uiteindelijk vanaf een terrasje de lokale bevolking. Een groepje mannen zat samen op een bankje zonder dat er woorden werden gewisseld. Jonge vrouwen flaneerden door de smalle straten. Ouders liepen met huppelende kinderen aan de hand.

De ochtend voordat hij Ava voor het eerst zou zien vroeg hij bij het ontbijt naar tips voor een wandelroute. Met een landkaart in zijn hand en rugzak om stapte hij de deur uit. Voor de deur wachtte hij omdat er een olijfgroene auto het smalle straatje in komt gereden. Terwijl hij zo dicht mogelijk tegen de gevel van het Bed & Breakfast bleef staan, totdat de auto zich door het smalle straatje manoeuvreerde, kruiste zijn blik voor het eerst de blik van Ava. Er verscheen direct een glimlach op zijn gezicht en slechts enkele seconden later beantwoordde Ava zijn lach. Het leek er nog even op dat ze de auto stopte, maar ze reed door terwijl ze ongegeneerd in de achteruitkijkspiegel naar Leo bleef staren. Hij lachte verlegen terug totdat ze de bocht omreed. De dagen na deze uitwisseling van blikken dacht hij vaak aan dit moment. Onder de indruk van haar uitstraling maar vooral van de manier waarop ze koel en zelfverzekerd vanuit de spiegel naar hem bleef kijken.      

Drie dagen later zat hij op het terras van een bar in het centrum, toen Ava hem voorbijliep en deze zelfde bar binnenstapte.

 

Het was een bar waar Italianen s ‘ochtends en ’s middags heengaan om enkele espresso’s te drinken en waar dezelfde mensen s ’avonds binnenlopen om een ‘birra’ te bestellen. Het was enkele dagen geleden dat ze elkaar kort hadden gezien. Hij herinnerde zich dat moment nog goed, maar zou dat ook voor haar gelden? Hij vroeg zich af of hij nu naar binnen moest lopen om haar aan te spreken. Of was het beter buiten te blijven wachten totdat ze weer voorbij kwam lopen? Met de top van zijn rechterwijsvinger wreef hij over de top van zijn rechterduim en luisterde in spanning totdat hij het geluid van haar hakken dichterbij hoorde komen. Hij zuchtte een keer diep, draaide zich om en zei: ‘Ciao!’. Luider dan hij normaal zou doen, in de hoop zo te verbergen hoe gespannen hij was. Zijn begroeting werd beantwoord met dezelfde vastberaden blik van een paar dagen geleden. 

De herinnering aan dit moment, zo vol aarzelingen, doet hem nog steeds blozen.

 

De zon komt op in Umbrië. De stralen warmen zijn voeten en enkels licht op. Hij brengt beide handen om de mok, ruikt aan de koffie, slaat zijn benen over elkaar en neemt een slok. ‘Leoooo!’ roept Ava vanuit het keukenraam naar buiten. ‘Zal ik alvast ontbijt voor ons maken?’

 

Nu, elf jaar later, schommelend in zijn stoel aan het meer, vraagt hij zich af of zijn moeder in het voorjaar van 1989 al heeft voorzien dat hij niet meer terug zou keren naar Nederland. Haar enthousiasme was, ook in dat geval, vast niet minder groot geweest.

IK BEN JARIG EN TROUW MET... MEZELF!

NOVEMBER 2020

Online letters Liz Seuren

“Ik droomde al jaren van een punk/ rock bruiloft. Trouwen op het nummer: White wedding van Billy Idol. Een witte bruidsjurk en een feest waarbij we de liefde vieren. Samen met goede vrienden, familie, een locatie aan het water in de natuur” .

 

Na een vervelende break-up een paar jaar geleden besloot Merel: “Ik wil voor mijn 30e een bruidsjurk aan hebben gehad. Als ik de liefde van mijn leven dan nog niet gevonden heb, trouw ik met mezelf. Ik bepaal mijn eigen geluk. Toch?”

 

En zo geschiedde.​

Precies een jaar na de bruiloft spreek ik met haar af om nog een keer te kletsen over deze bijzondere dag en vraag ik haar of ik er een stuk over mag schrijven. "Laat dit dan een soort van begin, uhm teaser zijn van mijn biografie' zegt ze. "Ik heb je eerder beloofd dat jij mijn biografie mag schrijven he?"

“Inderdaad, klopt en daar hou ik je aan!”. 

 

De dag van Merel’s bruiloft (zal het bij één bruiloft blijven in de biografie die gaat komen?) is een bijzonder verhaal maar bij lange na niet het meest avontuurlijke van alles wat zij in en buiten Amsterdam meemaakt. Merel (of Tina, haar bijnaam) is mijn wildste en jongste vriendin. Vorige zomer (’19) werd ze 24 jaar en trouwde met… zichzelf.

 

Ik denk dat de mensen die Merel beter kennen al vaak hebben gehoord over deze droom. Op een manier zoals alleen Merel dat kan vertellen.

Nu ik erover nadenk kan ik me maar weinig momenten herinneren dat ik echt met Merel aan tafel heb gezeten. Tegenover elkaar, met de benen over elkaar gekruist, rustig met de handen om een kopje koffie heen geslagen. Merel staat bijna altijd en beweegt graag tijdens het vertellen. Iets tussen dansen, zwieren, en dromerig bewegen in. De kans dat Merel zich tussendoor omkleed als je met haar samen bent is groot. Toch maar een vintage jurk in plaats van een rokje over de netpanty? Even een gele doorschijnende sjaal in het haar in plaats van een fluwelen groene? Om deze reden hangt er altijd een tas op haar rug of over haar schouder met extra kleding.

 

Twee weken voor haar verjaardag werd haar droom, een idee waar veel vrienden nu nog om lachen, langzaam een serieus plan en sloeg haar enthousiasme op ons over. Het zou echt gaan gebeuren! Het was geen grap, het zou geen verjaardag worden waarbij Merel alleen een witte jurk aantrekt en we allemaal op haar proosten. Merel gaat trouwen en wilt een bruiloft met alles erop en eraan.

 

Er waren getuigen nodig, een altaar, een boog van bloemen en ballonnen, muziek, catering, taart, een fotograaf, vervoer, ceremoniemeester en… een ringenmeisje. Dat mocht ik zijn. Een paar weken voor de bruiloft nodigde ze mij bij haar thuis uit. In een voice message vroeg ze eerder die dag: “Heb je vandaag tijd om even langs te fietsen? Ik wil je iets vragen”. Zelfs het moment om mij als ‘het’ ringenmeisje te vragen nam ze serieus. Serieus op z’n Merels. Serieus met een grote glimlach al zwierend door haar studio en de Rolling Stones op de achtergrond. “Wil je een biertje of wijntje? Ik draai nog even een sjekkie hoor. Pak anders maar gewoon waar je zin in hebt”.

De ring had ze zelf al uitgezocht en gekocht net zoals het ringendoosje. Een groot rond doosje van zilver. De deksel was oranje gekleurd, groot en liep in een hoge punt omhoog. Opgedoken tijdens een van haar reizen zoals de meeste spullen in haar studio. En de ring? Was in de vorm van een wolf. Het symbool van protection.  “Een beetje extra protection kan geen kwaad op zo'n belangrijke dag toch?” Zegt ze terwijl ze een rondje draait en haar rok met één hand omhoog houdt. Ik mocht de ring en het doosje meteen meenemen als ik beloofde het goed te bewaken.

In een app-groep van vrienden werden er in de aanloop naar de bruiloft veel berichten over en weer gestuurd. Berichten over de aankleding, uitnodigingen, planning, to do’s en de locatie. De plannen werden uitgeschreven in een goed weer en slecht weer scenario.

De locatie werd het stadsstrand bij de Sloterplas in Amsterdam. Makkelijk bereikbaar voor mensen per auto en fiets, niet te druk en in de natuur (een van de voorwaardes van Merel). De taken werden verdeeld en Merel las mee zodat ze ook direct kon reageren en bijspringen wanneer iets haar niet beviel. De uitnodiging werd aangemaakt in de vorm van een evenement op Facebook.  ‘She said yes, fuck YASS’ was de naam van het evenement. De dresscode: 'Come as you are. Suits and ties are welcome. More white dresses too'. Cadeautip: 'Your love, nothing else and bring your best crazy loving self'.

 

30 mei 2019, werd de dag dat Merel ging trouwen. Een klein groepje was al vanaf de middag bezig met het bouwen van de boog, het klaarzetten van de muziekinstallatie, opzetten van de partytent en een enkeling loopt over het strand hardop zijn speech te oefenen. ‘The bride to be’ is zich aan het omkleden in een huis vlakbij.

 

Een uur voordat Merel zal arriveren loopt het strand bij de Sloterplas langzaam vol met ongeveer 50 vrienden en familieleden. Haar ouders, broer, zusje, vrienden van vroeger, vrienden uit Amsterdam, collega’s en een groepje meiden welke ze die ochtend in de stad nog heeft leren kennen. Iedereen netjes gekleed en in een stemming zoals ik dat ken van andere bruiloften. Blijmoedig opgetogen met een licht nerveus gevoel in de buik. Allen in spanning. Hoe zal de bruid eruitzien?

Het is halfbewolkt en voor het geval er toch nog een bui mocht vallen, staat de grote partytent opgebouwd. Een uur later krijgen we bericht dat ze onderweg is. Alle gasten gaan op het strand klaar staan, langs het pad dat naar het altaar leidt. Het weer klaart op en daar komt de bruid aan, achterop de fiets. ‘It’s a nice day for a white wedding. It’s a nice day to start again. Hey little sister, who’s it you’re with?’ Zingt Billy Idol.

Merel spring met een brede lach, grote zonnebril, opvallende lippenstift, bruidsboeket, witte jurk én sluier al zingend van de fiets. Ze haakt in bij een vriend die haar naar het altaar brengt. De gasten juichen, zingen met Billy Idol mee en kijken tegelijkertijd met grote verbazing en vol bewondering. Eenmaal bij het altaar aangekomen draait Merel zich om en flaneert met grote sierlijke passen op en neer over het pad. Ze zingt mee met de muziek, begroet iedereen en er loopt een bruidsjongen achter haar aan die bloemen over haar heen gooit.  Iedereen blijft enthousiast aanmoedigen door te klappen, te fluiten, te zingen en lieve woorden te schreeuwen.

 

Het nummer is afgelopen en bij het altaar blijft Merel stil staan. Giechelend, bewegend van het ene been op het andere zoals we haar allemaal kennen. De eerste speech wordt gegeven door een van de getuigen:

 

Tina, you are committing before these witnesses,

to forever be kind to yourself, with all your faults and your strengths.

You have to free yourself.

Accept yourself.

Express yourself.

You'll need to become your own experiment, your own work of art.

This ceremony will not create a relationship that does not already exist. It is a symbol of how far you have come these past 24 years.

Because to love oneself is the beginning of a life-long romance.

 

Zowel Merel als alle gasten leggen bij het horen van deze tekst regelmatig hun hand op het hart met de bijbehorende tonen: Ahhhhhh, ohhhhhh een enkeling zegt oh my godddd.  Tijd voor de volgende speech. De tweede getuige, Ricardo een Portugese vriend van Merel vertelt over zijn eerste kennismaking met Merel in de trein. Het moment dat ze zich in een volle trein ging opmaken, nagels lakte en ondertussen nieuwsgierig vragen bleef stellen aan hem. “Dit was het moment dat ik wist dat je naast knap ook ontzettend uniek bent en dat ik nog veel avonturen met je mee zou gaan maken”. Iedereen klapt wederom lang en hard. Ik mag de ring komen brengen en merk dat ik het zelfs een beetje spannend vind. Het voelt zo… echt.

 

De muziek gaat hard aan en iedereen neemt de tijd om Merel te feliciteren en een boodschap in het gastenboek te schrijven. Er wordt geproost met champagne. Iedereen danst over het strand. Ik klets met haar ouders ze lijken vooral te genieten en haar moeder zegt: “Ja, echt Merel…ken je iemand anders die dit ook zou bedenken en ook echt zou doen? Nou ik ben best wel trots eigenlijk”.

 

De taart wordt aangesneden op de picknicktafel. Een hoge slagroomtaart waar een grote naakte pop achter zit. Ik weet niet of de pop een functie heeft maar het past wederom bij de dag. Op de andere picknicktafel staan hapjes en op de staan-tafels bier, wijn en sterke drank. De muziek gaat nog een tandje harder en er wordt op blote voeten door het zand gedanst. Merel steelt de show waarna ze zich even afzondert voor de fotoshoot. Ze poseert rollend door het zand met haar handen wild kroelend door het haar. 

 

De zon gaat langzaam onder maar het feest is nog lang niet klaar. Tot de zon opkomt wordt er gedanst en gelachen. Letterlijk elke gast danst.

 

Niet alleen voor Merel was dit een bijzondere dag. Ik denk dat het onvergetelijk was voor iedereen die dit mee heeft mogen maken. Mede door Merel’s warmte, woorden, enthousiasme, en unieke uitstraling is iedereen met wat extra zelfliefde naar huis gegaan.

 

 

Nu, een jaar later,  zegt ze: “Ik denk er nog zo vaak aan. Het was de beste dag van mijn leven. Het is maar goed dat ik een grote zonnebril droeg want ik had telkens de tranen in mijn ogen van geluk. Wat is het leuk om te zien hoe iedereen danst op mijn favoriete muziek en om alle mensen waar ik zo gek op ben bij elkaar te zien. Het allermooiste vond ik dat iedereen meeging in mijn gekkigheid”.

 

Merel heeft de hele middag verteld, ik vooral getypt. Samen hebben we herinneringen opgehaald en foto’s en filmpjes teruggekeken.

We lopen naar het station, ik wil haar net een knuffel geven en bedanken als ze zegt:”Schrijf je wel op dat er ook wel echt ruimte is voor een leuke scharrel of flirt binnen mijn huwelijk? Jij weet dat wel maar de mensen die je verhaal gaan lezen misschien niet haha”. “I looooove men. Men are the coolest but you don’t need them to be happy. Je moet eerst zelf heel zijn, jezelf accepteren, liefde geven, om ook in te zien dat je in de basis niemand anders nodig hebt. Het is belangrijk dat je aan de relatie met jezelf blijft werken en niet jezelf verliest in een relatie met een ander. Maar damn, wat houd ik ook van mannen.”

Take care of yourself,

Respect yourself,

And above all,

Love yourself,

Like we all do.

 - Merel